maandag 25 mei 2015

ZIjn hart was niet goed, COLS in zijn longen, en vijf weken geleden was hij al verhuist naar het verpleeghuis, omdat hij net teveel zorg nodig had om het thuis te kunnen redden.
Zijn dood kwam niet onverwacht, maar toch nog altijd heel erg plotseling. In het verpleeghuis was hij weer wat aangekomen, hij ging nog naar zijn kalverjasmiddagjes en onderhield de verpleging in het verpleeghuis. Totdat hij die vrijdagmorgen opeens tijdens het douchen niet goed werd.
We zullen Bart missen, hij is de laatste 28 jaar een deel van mijn leven geweest. Maar we kunnen er ook vrede mee hebben. Juist omdat hij de laatste tijd een steeds slechtere gezondheid had, waar hij het vooral zelf erg moeilijk mee had. 

Wij zijn woensdag naar Nederland gevlogen. Het was een wat gekke vlucht, aan de ene kant de spanning van de begrafenis, maar ook fijn om weer in Nederland te zijn.

Donderdagavond was het condoleren op het dorpsplein van het verpleeghuis, meer dan 175 mensen kwamen er heen. Fijn dat zoveel mensen kwamen. 

Vrijdagmorgen was de crematie zelf, een mooie plechtigheid, prachtige aula, met uitzicht op het bos. Na het koffiedrinken in het crematorium, kwam de familie van verder weg nog met mama mee naar huis voor soep en broodjes. Fijn om dan nog even te kunnen praten. Jammer dat het vaak op dit soort verdrietige dagen is.

Martin is vrijdagavond weer naar huis gereist. Hij had op Schiphol nog wat kroketten en fricadellen gekocht. Jammer genoeg was er een bagage probleem op Gardermoen/Oslo, waardoor zijn bagage niet met het vliegtuig mee naar huis kon. Dus de kroketten en fricadellen haalden het ook niet. Zaterdag heeft hij voor zichzelf maar een nieuwe tandenborstel, tandpasta en scheermes gekocht, want die kwamen ook niet mee naar huis. Gelukkig had hij wel de auto en huissleutels in zijn handbagage.

Zelf ben ik tot zondag gebleven. Zaterdag hebben Gerda, Mama en ik nog de laatste dingen uit Bart's kamer gehaald, de kamer was daarna erg kaal en leeg. 

Zondagochtend ben ik na een ontbijt met Brigitte, Peter en de kinderen naar Schiphol gegaan. Ook ik heb nog een poging gedaan voor kroketten en fricadellen, deze kwamen wel met het zelfde vliegtuig als mij mee, en liggen nu veilig in de vriezer. Martin kon mij gelijk ophalen met zijn eigen koffer.

We hebben nu nog twee weken tot onze zomervakantie, dan wordt de caravan geladen en gaan we er heerlijk een paar weken tussenuit. Het zal apart zijn om dan ontspannen in Nederland te kunnen zijn. Normaal hebben we van die vliegende familie bezoekjes, deze keer echt vakantie in Nederland. 

Ik ben begin mei begonnen met een reintegratie project. Eerst twee maal per week een paar uurtjes werken, zowel administratief, als telefonisch contact met clienten van het maatschappelijk werk hier in Åndalsnes. Later misschien ook nog gesprekjes en meer uren. Dat gaat allemaal heel goed. Hopelijk zo rustig weer naar een volwaardige baan toe werken.

Verder gaat het goed in Åndalsnes. Martin is lekker aan het werk en in zijn vrije tijd hard aan het trainen voor de gradering van Karate naar 1ste kyu, hopelijk haalt hij die snel!
Aan het einde van onze zomervakantie, gaan we ook nog op karate zomerkamp.

De poezels doen het goed, Siri vanmorgen nog in de berging opgesloten, maar dat heeft ze zonder al te groot trauma overleefd ...

In de vakantie komt Herman weer oppassen, hij is vorig jaar ook geweest, en vind het prachtig hier in Åndalsnes en kan goed opschieten met de katten, dus dat komt helemaal goed.